Yitik Şehir

“Bir ömür yanındayım ben senin, sensizlik benim için son, sonsuza kadar senin için çarpan bir kalp…”

Tanışmalarının ilk yılı biterken yazmıştı günlüğüne bunları. Üstünden geçen üç yıla rağmen hiç eksilmemişti sevgileri, en azından bu günlüğün sahibi için… Beni sahibime O hediye etmişti tanışmalarının birinci yılında. Benimle ilk yazıyı yazanda oydu. Bir hediye kartıydı, sanki dün gibi haturladığım o kart; Bir yılda her gülümsememde seni hatırlatan şiirler için, bir ömür sürmesi dileğiyle…

Bitmişti ama, hergün yazan insan, neredeyse iki hafta tek kelime bile yazmamıştı. Onu ilk defa bu kadar üzgün görmüştüm. Bütün gün uyuyor, sabaha kadar oturuyordu. Sanki O’nunla geçen saatleri yaşamak istemez gibi, boşaldıkça tekrar doldurduğu bardağının masada bıraktığı izler gibi…

Birlikte geçen üç yılda onu çok iyi tanımıştım, en azından öyle sanmıştım. Herşeyi, en saçma düşüncelerini, benimle kurduğu hayal dünyasına kendini kaptırıp gözlerinden akan yaşları… Ağlamıyordu artık, ağlamamak için zor tutuyordu kendini, biliyordum bunu.

Ve o gün, günlüğünü açtı günler sonra. Sevinmiştim aslında, neler hissettiğini öğrenebilecektim böylece. Ama yazmadı yine hiç bir şey, okudu sadece, kimi zaman yüzünde ufak bir gülümsemeyle. Sonra fırlattı günlüğü bir tarafa, ağlıyordu.

**Bu seferde kimse ölmesin, intihar etmesin. Tüm yazılarda birileri ölüyor nedense…

*Yüreğim seni çok sevdi, o yürek talan,
o yürek yangın yeri, o yürek seni istiyor, bir tek seni…

Ve sona kalan sadece, biten kadehteki şaraba karışmış gözyaşlarımdı.
Sigaramdan çektiğim son nefesle gittin sende, akan yaşlar söndürdü sigarayı, bitti sonunda herşey.
Bitmemiş bir şiirdi bu, şair kırmıştı kendi kalemini, sonu belliydi aslında, herşey bitmişti zaten. Bu son mektuptu yazdığım, tarihini yazamadığım. Her sabah yeniden okuduğum, yarına sakladığım. Hiç olmasın istediğim, elbet birgün olacak olan. Bugün bitti herşey. Yazamadığım cümleleri yaşadık birlikte, söylenmemiş sözcüklerle uzaklaştık birbirimizden. Ve düştüm ben dünyanın sonundan, tutmadı kimse elimi. Sonumu hissettim boynumda, tekmeledim taburemi, kapandı gözlerim önce, kırıldı sonra camdan kalbim, bileklerimdeki yaralar saklanmaz oldu, bir tek sen görmedin. Düşündüm son kez seni, her sonumda olduğu gibi… Umut ettim belki bir an için gelirim aklına son kez.
Umutsuzca söyledim; Seviyorum ben seni, bir tek seni…

*Canan Tan, Yüreğim Seni Çok Sevdi

Özledim,
Biliyorum gelmeyeceğini…
Sebep yokken geliyorsun aklıma,
Boşlukta hissediyorum bedenimi,
Düşüyorum birden,
Kendime geldiğimde,
Bir damla gözyaşı kalıyor geriye
Sen sil istiyorum onu da,
İstiyorum ki hisset kalan son anları,
Hisset devam eden sevgimi..
Özlüyorum hala ben seni,
Düşünüyorum, sen beni özlüyor musun ki?
Bilmiyorum,
Sanmıyorum…
Farkında olmadan yaşıyorum artık,
Neredeyim?
Neredesin?
Sadece yoksun ve ben hala özlüyorum
Belki de seviyorum hala, bilmiyorum,
Önemli de değil ya zaten…
Saat 23:24, ben hala seni düşünüyorum,
Özlüyorum…